cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies cbd gummies How Long For Cbd Gummies To Start Working Melatonin Cbd Gummies Wyld Cbd Gummies Review What Are Cbd Gummies Are Cbd Gummies Dangerous Are Cbd Tablets Better Than Gummies Natures Reserve Cbd Gummies Is It Legal To Mail Cbd Gummies In Usa Cbd Gummies Nearby Are Cbd Thc Gummies Bad For Your Liver 第二十五篇清之以小说见才学者(3/5)_中国小说史略 - 棒子小说网
电脑版
首页

搜索 繁体

第二十五篇清之以小说见才学者(3/5)

卷。

球字蕴斋,秀水诸生,家贫,以卖画自给,工骈俪,喜传奇,因有此作(《光绪嘉兴府志》五十二)。自谓“史体从无以四六为文,自我作古,极知僭妄,…第行于稗乘,当希末减”盖未见张鷟《游仙窟》(见第八篇),遂自以为独创矣。

其本成于嘉庆中(约一八一○),专主词华,略以寄慨,故即取明冯梦桢所撰《窦生传》〔12〕为骨干,加以敷衍,演为三万一千余言。传略谓永乐时有窦绳祖,本燕人,就学于嘉兴,悦贫女李爱姑,迎以同居;久之,父迫令就婚淄川宦族,遂绝去。爱姑复为金陵鹾商所绐,辗转落妓家,得侠士马遴之助,终复归窦,而大妇甚妒,虐遇之,生不能堪,偕爱姑遁去,会有唐赛儿之乱,又相失。比生复归,则资产已空,妇亦求去,孑然止存一身,而爱姑忽至,自言当日匿尼庵中,今遂返矣。

是年窦生及第,累官至山东巡抚;迎爱姑入署如命妇。未几生男,求乳媪,有应者,则前大妇也,再嫁后夫死子殇,遂困顿为贱役,而生仍优容之。然妇又设计害马遴,主亦牵连得罪;顾终竟昭雪复官,后与爱姑皆仙去。其事殊庸陋,如一切佳人才子小说常套,而作者奋然有取,则殆缘转折尚多,足以示行文手腕而已,然语必四六,随处拘牵,状物叙情,俱失生气,姑勿论六朝俪语,即较之张鷟之作,虽无其俳谐,而亦逊其生动也。仍录其叙窦生为父促归,爱姑怅怅失所之辞,以备一格:

…其父内存爱犊之思,外作搏牛之势,投鼠奚遑忌器,打鸭未免惊鸳;放苙之豚,追来入苙,丧家之犬,叱去还家。疾驱而身弱如羊,遂作补牢之计,严锢而人防似虎,终无出柙之时;所虞龙性难驯,拴于铁柱,还恐猿心易动,辱以蒲鞭。由是姑也蔷薇架畔,青黛将颦,薛荔墙边,红花欲悴,托意丁香枝上,其意谁知,寄情豆蔻梢头,此情自喻。而乃莲心独苦,竹沥将枯,却嫌柳絮何情,漫漫似雪,转恨海棠无力,密密垂丝。才过迎春,又经半夏,采葑采葛,只自空期,投李投桃,俱为陈迹,依稀梦里,徒栽侍女之花,抑郁胸前,空带宜男之草。未能蠲忿,安得忘忧?鼓残瑟上桐丝,奚时续断,剖破楼头菱影,何日当归?岂知去者益远,望乃徒劳,昔虽音问久疏,犹同乡井,后竟梦魂永隔,忽阻山川。室迩人遐,每切三秋之感,星移物换,仅深两地之思。…(卷二)

至光绪初(一八七九),有永嘉傅声谷注释之,然于本文反有删削。

雍乾以来,江南人士惕于文字之祸,因避史事不道,折而考证经子以至小学,若艺术之微,亦所不废;惟语必征实,忌为空谈,博识之风,于是亦盛。逮风气既成,则学者之面目亦自具,小说乃“道听途说者之所造”史以为“无可观”故亦不屑道也;然尚有一李汝珍之作《镜花缘》。汝珍字松石,直隶大兴人,少而颖异,不乐为时文,乾隆四十七年随其兄之海州任,因师事凌廷堪〔13〕,论文之暇,兼及音韵,自云“受益极多”时年约二十。其生平交游,颇多研治声韵之士;

热门小说推荐

最近更新小说